Een kwestie van geven en krijgen (omdat nemen een beetje grof klinkt)

Wel ja, natúúrlijk ben ik zeer vereerd dat ik als getuige mag optreden van Geert&Sofie's beslissing en hopelijk beste bedoelingen (hihi). Tenslotte doen zij het als koppel en als gezin op alle fronten beter dan wij 2 - hoewel, vormen lengte en hoeveelheid werkelijk een sluitend argument? ... Hoe dan ook, 20 jaar is niet niks, en een dergelijk lief duo mag en moet worden gevierd, het liefst zoals het hoort, d.i. zoals zij 2-en het zelf graag willen.

Ik ga me hier, op de official blog, niet teveel verliezen in sentimenteel gezwans, maar, Geert en Sofie, weet dat ik echt happy ben met dit nieuws en haast evenveel als jullie zelf uitkijk naar jullie speciale dag(en)! Wat ik wel ga doen, is af en toe een streep poëzie trachten te trekken, die al jullie 'volgelingen' dan naar hartenlust mogen opsnuiven of wegblazen, c'est selon. Want - geef toe - wij mensen zijn er nog lang niet uit over de Liefde. Wat ze betekent, hoe ze evolueert, waartoe ze eigenlijk dient, en of ze al dan niet schadelijk is voor de gezondheid van onze hersenen. Toch zijn er een hoop schrijvers en schrijvertjes die er een bescheiden 'gooi' naar deden, met enkele (veel!) mooie resultaten tot gevolg. Ik begin met een stuk uit een Frans popliedje uit de wansmakelijke jaren '80, omdat ik de inhoud echt toepasselijk vind in het geval van Geert en Sofie. Maar het was al eens gebruikt voor een andere gelegenheid, en dus wordt het niet gezongen, doch geknipt, geplakt en geblogd. Hier komt-ie! ...


je te donne mes notes
je te donne mets mots
quand ta voix les emporte
à ton propre tempo
une épaule fragile et solide à la fois
ce que j'imagine
ce que je crois

je te donne toutes mes différences
tous ces défauts qui sont autant de chances
on sera jamais des standards
des gens bien comme il faut
je te donne ce que je suis,
ce que je vaux


(uit 'Je te donne', J.-J. Goldman)